Hosting por logo-color-grande
Hosting por dinahosting.

Discurso da directora Margarita Ledo no premio CINEUROPA 2020

Agradezo e recibo este tributo  nun lugar, no Teatro Principal ,  onde estades o público que sempre mirou a primeira proxección das miñas películas. Aquel que ,en 2004, cando presentaba SL, escoitoume   citar a Gil de Carvalho, un poeta portugués que califica a literatura chinesa como unha mistura de poesía, documento  e reflexión históricamentres expresaba que era o cinema que quero facer, o  que me trouxo ate NACION,  unha película de “mulleres valentes que amosan os dentes” .  Síntome honrada de que  vola presente CINEUROPA, un festival que acolleu e aloumiñou o cinema en lingua galega,  o que nos une cas cinematografías independentes, diferentes, situadas, que sobordan a cerca.

Acompáñame Mercedes Peón, a creadora desa banda son que respira con toda a película; e tamén unha parte do equipo que traballou na produción e na posprodución do filme -Anxos, Berti, Marcos , Olaia…  ou Monica de Nut, Xoana Pintos, Mónica Camaño… as actrices. E está connosco Nieves Lusquiños, a traballadora da Pontesa que nos leva canda ela da man por NACION. 

So busco un sitio onde pousar a cabeça, este aceno tan simple, deixar que o teu corpo se conecte con outro corpo é o verso de MAPina que terma do filme. Porque en cada peza de arquivo,   en cada secuencia, en cada unha das personaxes   resoan todas as outras e latexan ecos do cinema feminista,   non porque a película a faga  unha muller  ou o seu tema sexan as mulleres, senón por unha política de mise-en-scène que sitúa na cerna a experiencia das traballadoras dun mundo que se chama  A Pontesa a se conectar con sinais que, dende a noite dos tempo,  nos explican.  Desafiamos os límites coa voz, co recordo, co corpo, cos vestixios, co son, con todo o que fora borrado…  a través da construción de imaxes que  liberan. Para saber cómpre imaxinar e  Imaxinar o porvir, tamén do cinema,  precisa da memoria,  do corpo en movemento, da reivindicación  de clase que se inscribe nesta obra.

A esfinxe, esa  figura mitolóxica tan temida, dínolo   a comén do filme:  … apagar a escuridade. Para ver pasar  esa estrela filante mentres ollas para o ceo negro, a pantalla, que se ilumina  para ti, por un instante.